Лола ва сияҳгӯш: Аз мероси табиат то рамзи худшиносии миллӣ

Дар матлаб гуфта мешавад, ки лола ва сияҳгӯш дар фарҳанги тоҷикон бо баҳор, эҳёи табиат, Наврӯз ва суннатҳои мардумӣ пайванди маънавӣ доранд. Эътирофи онҳо ҳамчун гулҳои миллӣ, ба гуфтаи муаллиф, таваҷҷуҳ ба мероси табиӣ ва фарҳангии кишварро тақвият медиҳад.

Ҳамчунин зикр мешавад, ки Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон вазифадор гардидааст барои тарғиб ва муаррифии ин гулҳо дар чорабиниҳои дохилӣ ва байналмилалӣ тадбирҳо андешад. Дар мақола лола дар адабиёт, ҳунарҳои мардумӣ ва маросими «Сайри гули лола» ҳамчун рамзи зебоӣ, хотира ва ҳувияти фарҳангӣ шарҳ дода мешавад.

Дар анҷом, сияҳгӯш ҳамчун нахустин муждарасони баҳор ва рамзи бедорӣ, умед ва таровати табиат тасвир мешавад. Муаллиф чунин мешуморад, ки мақоми миллӣ гирифтани ин гулҳо метавонад шиносоии ҷавононро бо мероси адабӣ, мардумӣ ва табиии Тоҷикистон бештар кунад.