Зеҳни сунъӣ: таърих, имконият ва масъулият

Душанбе, 2026-09-12 /АМИТ «Ховар»/. Таърихи рушди илму техника борҳо собит намудааст, ки ҳар кашфиёти бузург на танҳо тарзи фаъолияти инсон, балки муносибати ӯро ба ҷаҳон тағйир медиҳад. Ихтирои мошини буғӣ барои инқилоби саноатӣ замина гузошт, неруи барқ симои истеҳсолот ва зиндагии рӯзмарраро дигаргун сохт, компютер ва интернет ҷомеаро ба марҳилаи нави рушди рақамӣ ворид намуданд. Имрӯз идомаи мантиқии ҳамин равандро метавон дар рушди босуръати зеҳни сунъӣ мушоҳида кард.

Зеҳни сунъӣ падидаи ногаҳонӣ ва маҳсули танҳо чанд соли охир нест. Пайдоиш ва ташаккули он натиҷаи даҳсолаҳои таҳқиқоти илмӣ дар соҳаҳои риёзиёт, мантиқ, назарияи ҳисоббарорӣ, забоншиносӣ ва омӯзиши табиати тафаккур мебошад. Саволе, ки имрӯз бо рушди бесобиқаи технология боз ҳам муҳимтар садо медиҳад — «оё мошин метавонад фикр кунад?» — ҳанӯз дар миёнаи асри XX ба яке аз масъалаҳои муҳими илмӣ табдил ёфта буд.